პარტია „ხალხის ძალის“ წევრი დავით ქართველიშვილი სოციალურ ქსელში ეხმიანება საერთაშორისო მინისტერიალს და აღნიშნავს, რომ ღონისძიებაში საქართველოს საგარეო საქმეთა მინისტრის მონაწილეობა წინააღმდეგობაში მოდის იმ ქვეყნების განცხადებებთან, რომლებიც საქართველოს ხელისუფლებას „არალეგიტიმურად“ მოიხსენიებდნენ.

ქართველიშვილი წერს, რომ ასეთ ვითარებაში უცხოელი პოლიტიკოსები დიპლომატიური და პოლიტიკური წინააღმდეგობის წინაშე დგანან.

“წარმოიდგინეთ ამ მინისტერიალის ატმოსფერო: ერთ მაგიდასთან იკრიბებიან იმ ქვეყნების წარმომადგენლები, რომელთა ნაწილიც ჯერ კიდევ გუშინ, უმაღლეს დონეზე, სერიოზულობით უყვებოდა მსოფლიოს „ქართული ხელისუფლების არალეგიტიმურობის“ შესახებ. დღეს კი, მარკო რუბიოს მოწვევით, იძულებულია, მოუსმინოს საქართველოს საგარეო საქმეთა მინისტრის გამოსვლას, რომელიც ღონისძიების ოფიციალურ მონაწილეთა სიაშია შეყვანილი.

გამოდის საკმაოდ სახალისო დიპლომატიური თავსატეხი: თუ ხელისუფლება მართლაც იმდენად „არალეგიტიმურია“, მაშინ რატომ ზის მისი მინისტრი და მთავრობის ვიცე-პრემიერი არა შესასვლელთან, შემთხვევითი სტუმრის სტატუსით, არამედ საერთო დარბაზში, როგორც სრულუფლებიანი მონაწილე? როგორც ჩანს, არსებობს ლეგიტიმურობის განსაკუთრებული სახეობა - საკმარისად „არალეგიტიმური“ პრესრელიზებისთვის, მაგრამ სრულიად „ლეგიტიმური“ საერთაშორისო ფორუმებისთვის.

კიდევ უფრო საინტერესოა სავარაუდო დიპლომატიური ქორეოგრაფიის დაკვირვება: არ მიესალმო მაკა ბოჭორიშვილს - ნიშნავს საკუთარი წინააღმდეგობის ხაზგასმას. მიესალმო - ნიშნავს, აღიარო, რომ „არასწორი“ ხელისუფლების წარმომადგენელთან ურთიერთობა, რატომღაც, აუტანელ მორალურ ტანჯვას არ იწვევს. პროტესტის ნიშნად დარბაზის დატოვება? მაშინ ვაშინგტონს უნდა აუხსნა, რატომ არის შენი პროტესტი მიმართული არა თბილისის, არამედ სტუმრების იმ სიის წინააღმდეგ, რომელიც ამერიკულმა მხარემ შეადგინა.

ამიტომ ყველაზე მოსალოდნელი სცენარი ძველი და გამოცდილია: ფართო ფარისევლური ღიმილები, ხელის ჩამორთმევები, ერთობლივი ფოტოები და გმირული მცდელობა - ყველას დააჯერო, რომ ყველა წინა განცხადება სადღაც პარალელურ რეალობაში გაკეთდა. საბოლოოდ, დიდი ალბათობით, ვიხილავთ მორიგ მასტერკლასს პოლიტიკური აკრობატიკისა და დიპლომატიური ეკვილიბრისტიკის სფეროში. ერთი და იგივე ადამიანები ერთდროულად დაიცავენ ორ ურთიერთგამომრიცხავ თეზისს: „ჩვენ არ ვაღიარებთ ამ ხელისუფლების ლეგიტიმურობას“ და „სიამოვნებით ვმონაწილეობთ მასთან ერთად ერთ საერთაშორისო ფორუმში, განვიხილავთ საერთო პროექტებსა და რეგიონულ უსაფრთხოებას“.

ნებისმიერი სხვა პროფესიის შემთხვევაში ამას ლოგიკურ წინააღმდეგობას დაარქმევდნენ, ან კოგნიტურ დისონანსს. თანამედროვე საერთაშორისო პოლიტიკაში კი ეს, რატომღაც, „პრინციპულ პოზიციად“ ითვლება. და რაც უფრო დამაჯერებლად ჟღერს ასეთი ურთიერთგამომრიცხავი განცხადებები, მით უფრო იქმნება შთაბეჭდილება, რომ მსოფლიო დიპლომატიის მთავარი სპორტი უკვე დიდი ხანია არც ფეხბურთია და არც ჩოგბურთი, არამედ საკუთარი პოლიტიკური უკანალის ორ სკამზე ერთდროულად მოთავსების სინქრონული ოსტატობა,“- წერს დავით ქართველიშვილი.